NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Nieważne, jak odważny jest roślinożerca,
i tak skończy jako ofiara drapieżnika.
Uciekajcie, póki możecie.
I ty, i Gun-woo.
Myślę, że powinniśmy dać jej lekcję,
której długo nie zapomni.
Zwolnienie zdrowotne prezesa zostało odwołane.
Właśnie mówią o tym w wiadomościach.
Prokuratura wysłała ludzi do szpitala...
Prezes Moo-il Park z Grupy Moojin, oskarżony między innymi
o defraudację ponad 100 miliardów wonów,
trafił do więzienia po 32 dniach zwolnienia zdrowotnego.
W zeszłym tygodniu członkowie Zgromadzenia Narodowego
wnioskowali na konferencji prasowej o powtórzenie oceny stanu zdrowia prezesa.
Osoby związane z Grupą Moojin
pozostają w wyraźnym szoku
z powodu nagłego wycofania zwolnienia.
Krytykują tę decyzję,
utrzymując, że jest to bezpodstawny atak na korporację ze strony rządu.
Proszę jechać do Seongbuk.
ODCINEK 13
Byłem w szpitalu,
ale ojca zabrano już do więzienia.
Na razie nie można go nawet odwiedzić.
Jak to się stało?
Też dowiedziałem się z wiadomości.
- Stryju! - Ej, smarkaczu.
Co ja zyskuję na powrocie Moo-ila do więzienia?
Jestem jego bratem.
Tak jak mówiłeś, mimo wszystko jesteśmy rodziną.
Yi-kyung też wydawała się zaskoczona.
A więc to robota pana Janga.
Ale dlaczego?
Co zamierzasz zrobić?
Muszę wydostać ojca.
Muszę spotkać się z panem Jangiem. Czy to paktować, czy walczyć.
Niech stryj się nie wtrąca. Sam to załatwię.
Mówiłem ci.
Też jestem członkiem rodziny.
Abonent czasowo niedostępny. Zostaw wiadomość...
Pani Seo nie odbiera.
Pan Park również.
Jeśli odwołali zwolnienie,
muszą też powtórzyć proces, prawda?
Najprawdopodobniej...
dostanie wyrok więzienia.
Zimy teraz to już nie są prawdziwe zimy.
Dawniej, kiedy przyszły mrozy,
rzeka Han zamarzała.
A dziś temperatura powyżej zera, prawda?
Dzięki panu jest zdecydowanie mroźniej.
Prezes Moo-il Park.
Dlaczego posłał go pan do więzienia?
Jeśli sprawiał problemy, trzeba było się ze mną skontaktować.
Po prostu wróciłem do korzeni.
Ja zajmuję się polityką,
ty wszystkim innym.
Czy nie taka była umowa?
Pytałam, dlaczego wycofał pan
jego zwolnienie.
Ojciec powinien brać odpowiedzialność za błędy syna.
Nie mogłem ci zaufać
i zignorować zachowanie Gun-woo.
Zagroził moim interesom.
To była decyzja pana Janga.
Musi pani zrobić krok w tył.
Teraz zrobię krok, następnym razem dwa.
Tak chce się pan mnie pozbyć, prawda?
Nie ma powodu do obaw.
Nie chcę się ciebie pozbyć.
Jednakże,
musisz pracować najlepiej, jak umiesz,
w wyznaczonych przeze mnie granicach.
Chce pan bezmyślnej lojalności.
Ja jestem tu, żeby panu pomóc.
Ale będziesz musiała pomagać mi w tym, w czym chcę.
Powinien pan trzymać się mojego planu.
Panie Nam.
Tak?
Proszę odebrać wszystkie księgi,
które jej pan dał.
Dziękuję za ciężką pracę.
Mam nadzieję, że nie będzie pan żałował.
Mówią, że los rodzica
w połowie czeka też dziecko, prawda?
Tak jak Bong-soo,
skończysz z niczym.
Byłoby łatwiej, gdyby pani odpuściła.
Ściąga pani na siebie kłopoty.
Tego pan chciał.
Pan Jang jest łaskawy.
Proszę obiecać mu posłuszeństwo,
a pani wybaczy.
Zwrócę panu księgi.
Czy nie można z nim negocjować?
To wypowiedzenie wojny,
więc nie ma potrzeby szukać kompromisu.
Myśli, że to mój koniec.
Nie ma pojęcia, że to on jest skończony.
Gdzie pan Jang?
Jest zajęty przygotowaniami do panelu w Klubie Minwoo.
Mówi, że i tak nie ma panom nic do powiedzenia.
Czyli nic nie zrobi, kiedy mój brat siedzi w więzieniu?
Jego los zależy tylko od sądu. Co mógłby zrobić?
Panie Jong-gyu Nam.
Jak możecie atakować starszego, schorowanego człowieka?
Jeśli pan Jang chce się odegrać, powinien uderzyć we mnie.
Odegrać się?
Proszę ważyć swoje słowa.
Zaatakowaliście
niewłaściwą osobę.
Gun-woo, nie przyszliśmy tu walczyć.
Porozmawiajmy na spokojnie...
Oni nie mają zamiaru się wycofać.
Chcą zaszkodzić naszej rodzinie
i naszej firmie.
Proszę przekazać panu Jangowi,
że tym razem to jego wezmę na cel.
Mam dla pana dobre wieści.
Pani Yi-kyung Seo
nie będzie już mogła mieszać się
w sprawy Grupy Moojin.
Tym razem straty będą wielkie.
Ciężko przewidzieć, w jaki sposób i gdzie zaatakują.
Proszę kontynuować pracę.
Jeśli zauważą państwo coś dziwnego,
proszę natychmiast mnie poinformować.
Proszę pani.
Czy to ma związek z tym,
że pomogliśmy Se-jin?
Nie. To nie ma żadnego związku.
Atak i tak by się wydarzył.
To tylko przeważyło szalę.
SE-JIN
Proszę pani.
O co chodzi?
Widziałam wiadomości.
Cały dzień się martwiłam, ale nie mogłam dodzwonić się do Gun-woo.
Myślałam, że pani będzie coś wiedziała.
- Se-jin. - Tak?
Uspokój się.
Przepraszam.
Nie powinnam była tak dzwonić.
Nie martw się o Gun-woo.
On się tym zajmie.
Wiem, ale...
Nie przejmuj się innymi. Rób swoje.
Nie próbuj pocieszać...
Bo to strata czasu, która nie przynosi zysku?
Wie pani,
że ja lubię robić głupoty.
To nie powód do dumy.
Czy u pani
wszystko w porządku?
- Proszę pani? - Nie rób już tego, co lubisz.
Odeszłaś, mówiąc, że sama osiągniesz swój cel.
Powinnaś się tego trzymać.
To irytujące, ciągle w tym uczestniczyć.
MINISTERSTWO SPRAWIEDLIWOŚCI
Cześć.
Siadaj.
Co robisz?
Niebo się nie wali.
Dobrze spałeś?
To dla mnie nie pierwszyzna.
Dobrze spałem i dobrze zjadłem.
Co z twoim kaszlem?
Nie jest najgorzej.
Odwiedzasz ojca w więzieniu czy na cmentarzu?
Nie marszcz tak brwi.
To nie sprawka stryja.
Ani Yi-kyung.
To pan Jang.
Wiedziałem,
że to on.
Kiedy postanowił wrócić do polityki,
to oznaczało, że znowu będzie robił niegodziwe rzeczy.
Ja...
trafiłem pana Janga w słaby punkt.
Zemścił się na tobie zamiast na mnie.
Więc czy moje więzienie mu wystarczy?
Nie.
Od tego dopiero się zaczyna.
A ja nie będę stał z założonymi rękami.
Choćbym próbował cię powstrzymać,
i tak na to nie pozwolisz, prawda?
To zgniła gadzina.
Nie wierz w ani jedno jego słowo.
Nie daj się omamić.
Pamiętaj o tym.
Dobrze.
Gdzie pan jest, panie Park?
Musimy wrócić do śledztwa w sprawie Collin Company.
Proszę przyjechać do studia.
Proszę pani.
W biurze w Yeoksam...
Przyjechali ludzie ze Służby Nadzoru Finansowego i ze skarbówki.
Kto się nimi zajmuje?
Dyrektor Jung i pan Lee,
ale ich celem jest dział pożyczek.
To żadna niespodzianka. Spokojnie.
Dobrze.
Niech pan dokładnie sprawdzi, co będą badali i jakie mają uprawnienia,
i nie współpracuje z nimi bardziej, niż to konieczne.
Już tam jadę.
Tak jest.
Mają na celowniku dział pożyczek przeterminowanych.
Dokumenty transakcyjne powinny być czyste,
w końcu niedawno była tu Służba Nadzoru Finansowego.
Oni mogą znaleźć problemy, które nie istnieją.
Proszę sprawdzić ponownie
i spytać pana Jo, czy widzi jakieś potencjalne problemy.
Dobrze.
Za mną.
Tak jest.
Boże.
Nawet największe korporacje nie przetrwają
łączonego śledztwa skarbówki i Służby Nadzoru Finansowego.
Nawet kara została już ustalona.
Półroczne zawieszenie działalności.
Ale w naszej branży to jest praktycznie to samo,
co kazać im zamknąć interes.
Pan Jang zawsze podkreśla, jak zależy mu na nagradzaniu lojalnych podwładnych.
Pan zasługuje na nagrodę za stworzenie nowej fundacji.
Jeśli Yi-kyung zamknie firmę...
Ktoś będzie musiał
wykupić ją za bezcen.
Rozmawiałem z panem Heo ze Służby Nadzoru Finansowego.
Polecenie zapewne przyszło z góry.
Tak.
I co teraz?
Mamy się spodziewać półrocznego zawieszenia działalności.
To absurd!
Równie dobrze moglibyśmy zamknąć firmę.
- Proszę pani. - Cisza.
Niech pan się zajmie biurem.
Tak jest.
Wynosisz się stąd?
I tak Ma-ri powiedziała,
że nie możemy tu dłużej zostać.
Podobno Gi-tae Son kazał nas stąd wyrzucić.
Dziękuję za pomoc
i za pani ciężką pracę.
Zaniosę to do samochodu.
Dobrze.
Przepraszam.
Byłam lekkomyślna.
Powinnam była wiedzieć, z kim zadzieramy.
Byłam naiwna.
Przykro mi, że wycofano zwolnienie prezesa.
Se-jin,
ja się nie poddałem.
To, że odpowiedzieli ogniem,
oznacza, że znaleźliśmy słaby punkt.
Gdybym teraz się poddał, nie wybaczyłbym sobie tego.
Ja...
bardzo chciałabym o coś spytać.
Czy pani Seo stoi za tym,
co stało się twojemu ojcu?
Nie.
- Nie sądzę. - Naprawdę?
Yi-kyung najpierw zaoferowałaby umowę.
Nie stosuje drastycznych środków pod wpływem emocji.
Też nie sądziłam, że to ona,
ale trochę się bałam.
Myślę, że między Yi-kyung
a panem Jangiem coś nie gra.
Odeszłaś, mówiąc, że sama osiągniesz swój cel.
Powinnaś się tego trzymać.
To irytujące, ciągle w tym uczestniczyć.
Przejąć firmę Yi-kyung?
Naprawdę pan Jang kazał panu to zrobić?
Jeśli za wiele zje się samemu, rozboli od tego brzuch.
Podzielę się z panem.
Proszę pana.
Mieliśmy ostatnio swoje nieporozumienia,
ale niech to będzie okazja do odnowienia przyjaźni.
O boże.
Będę panu wdzięczny do końca moich dni.
Oczywiście.
Ojcze.
Dzień dobry.
Dawno się nie widzieliśmy.
Przyjdę innym razem.
Dlaczego wezwałeś tu tego idiotę?
Nie twoja sprawa.
Co jest?
Zadzwonili do mnie z Japonii w sprawie prezesa Bong-soo Seo.
I co?
Podobno jest chory.
W nocy przyjechał do niego lekarz.
To nic wielkiego, ale jest bardzo słaby.
Może zostawi nam pani interesy, a sama pojedzie go odwiedzić?
Tak, powinna się pani z nim zobaczyć...
Przejrzyjmy listę dokumentów, które wczoraj zabrali.
Proszę pani.
Nie mogę zniknąć nawet na pół dnia.
Pan Jang jeszcze nie skończył.
Proszę przynieść dokumenty.
Czy pani Seo będzie zaraz wyjeżdżać?
Mówi, że tutaj jest bardziej potrzebna.
To szaleństwo.
Akurat teraz...
Wynoś się
z mojego domu.
Wynoś się.
Już!
Nigdy nie wracaj.
Nie chcę...
żebyś widziała mnie w takim stanie.
Pozbieraj się i wstawaj. Wtedy nie wrócę.
To jest mój testament.
Powiedziałem, że cię wydziedziczę,
ale ty i tak wyjechałaś do Korei i założyłaś firmę.
Czy czeka cię sukces, czy klęska...
ty i ja...
już nigdy się nie zobaczymy.
FUNDACJA KULTURALNA TJ STATUS DARCZYŃCY
Kiedy byłam w Galerii,
pani Seo powiedziała,
że dokumenty można zgubić, ale wspomnień nie,
więc zawsze trzeba zapamiętywać ich treść.
I wszystko to zapamiętałaś?
Co do części nie jestem pewna,
to te ze znakami zapytania.
Przejrzę to.
Nie po to ci to dałam.
Chcę prowadzić śledztwo razem z tobą.
To niebezpieczne.
Nie chcę cię w to mieszać...
Słyszałam w wiadomościach o audycie.
Wiem, co oznacza zamknięcie firmy na sześć miesięcy.
Chciałam powstrzymać panią Seo,
a nie ją zrujnować.
Ale ci ludzie chcą ją zniszczyć.
Nie mają szans.
Nie pozwolę im na to.
Yi-kyung na pewno nie chce,
żebyś była w niebezpieczeństwie.
Ja też.
Dobrze.
A więc
działajmy osobno.
- Se-jin. - Nie mogę jej pocieszyć,
ale to mogę dla niej zrobić.
Nie próbuj mnie zatrzymywać.
Obiecaj mi dwie rzeczy.
Kiedy poczujesz się zagrożona,
wycofasz się.
Dobrze. Co jeszcze?
Nie odwracaj się ode mnie w połowie rozmowy, tak jak przed chwilą.
Obiecuję.
Mi-yun Jung.
W zeszłym roku rozwiodła się z Hyun-soo Kimem i wróciła do Korei.
Wcześniej była bezpośrednio zaangażowana w działania Collin Company.
Będzie miała dokumenty albo coś do powiedzenia o firmie,
może nawet potwierdzi, że pan Jang jest faktycznym właścicielem.
Pytanie, jak ją znaleźć.
Trudno zakładać, że mieszka z rodzicami.
To nasz jedyny trop.
Czekajmy i nie traćmy nadziei.
Pan Jang nie powinien był pani tego robić.
Uprzątnęła pani przed nim drogę,
a on nie tylko nie zabiera pani ze sobą, tylko chce jeszcze panią zdeptać.
Zawieszenie na pół roku to jak nakaz zamknięcia firmy.
To niedogodność, ale zawsze mogę założyć nową firmę.
Nie warto być upartą i tracić wszystkiego, co pani osiągnęła.
Wystarczy się ugiąć i obiecać mu posłuszeństwo.
Tylko tak pani przetrwa.
Pan Jang kazał panu to mówić?
Pan jest dobrym gliną,
a dyrektor Nam złym.
Źle pani zrozumiała.
Nieważne, co mówi pan Jang, ja zawsze jestem po pani stronie.
Niech pan wstrzyma się z przelaniem darowizny na rzecz Fundacji.
- Dlaczego? - Wkrótce się pan przekona.
Nawet jeśli pan Jang będzie naciskał, niech pan jeszcze chwilę zaczeka.
Planuje pani coś dużego?
Nie chcę się znaleźć w krzyżowym ogniu.
Na dziś wystarczy.
Jeszcze tylko chwilę.
Nie, to nie ma sensu.
Potrzebujemy nowego planu.
Nie można się najeść za pierwszym ugryzieniem.
Musimy działać systematycznie.
Fundacja TJ przekazuje miliardy starszej wdowie z dzieckiem.
Panie Nam!
PREZES MOO-SAM PARK
Z pieniędzmi pana Janga nie ma żartów.
Zrobiła mu pani niezły numer.
Pan Jang będzie za to chwalony.
Wiem, że mam się wstrzymać z darowizną...
ale co pani planuje?
Pan Jang będzie chciał się zemścić.
Odebrano mi firmę, na której sukces ciężko pracowałam.
Muszę odpłacić się tym samym.
Proszę nie targać się na Projekt Neomiasto.
To ugodzi w nas oboje.
Do widzenia.
Jakieś wieści z Japonii?
Na szczęście żadnych.
Słyszałem, że oddała pani księgi pana Janga.
Miała pani w ręku finanse Fundacji.
Przed chwilą rozmawiałem z panem Jangiem.
Zostało jeszcze sporo pieniędzy
z wstępnych darowizn.
On na pewno też o tym wie.
Co chce pani zrobić z resztą pieniędzy?
Nie wiem.
Czy powinnam puścić Fundację z torbami,
czy na tym poprzestać?
Zastanawiam się.
A może pan powinien wykonać ruch.
Jak to ja?
Otrzymał pan moją firmę
jako łup wojenny.
Nic o tym nie wiem.
Spisał się pan, pracując nad nową Fundacją,
więc zasłużył pan na takie wynagrodzenie.
Proszę powiedzieć panu Jangowi,
żeby natychmiast zaprzestał tych bezsensownych ataków.
W przeciwnym razie
jego nowa fundacja zbankrutuje
zaraz po powstaniu.
Myśli pani,
że ma pani wiele żyć?
Gdybym miała, nie grałabym w ten sposób.
Ryzykuję, bo mam tylko jedno życie.
Mi-yun Jung nie mieszka z rodzicami.
Ma apartament w Gangnam.
Skąd ty to...
Z portali społecznościowych.
To zdjęcie zrobiono w salonie.
Widzisz ten biurowiec?
Jeśli widać go pod takim kątem,
to musi być Sky City.
Prześledziłam jej posty.
Raz dziennie wychodzi
do kawiarni w pobliżu apartamentu.
Wygląda na to, że tam je i czyta książki.
To tam.
Halo?
Odwiedził nas prezes Eu-sung Son.
Pani wiadomość
zdenerwowała pan Janga.
Na pewno podoba mu się, że zdobył opinię szczodrego.
Proszę po cichu oddać pieniądze Fundacji TJ.
Żadnych więcej gierek.
Nie podoba mi się pański ton.
Kilkoma telefonami zrujnowaliście prosperującą firmę.
Najpierw powinni panowie odpokutować.
Pani Seo.
Niech pan Jang sam zadzwoni, jeśli chce ode mnie przysługę.
Pan Jang tak łatwo się nie podda.
Ja też nie.
Jeśli teraz dam sobą pomiatać,
wszystko, co osiągnęłam, będzie na nic.
Mogę pogodzić się ze stratą,
ale nie pozwolę zniweczyć mojego planu.
Może już poszła?
Jesteśmy tu tylko pół godziny.
Jak dostałaś się na jej profil społecznościowy?
Na pewno jest prywatny.
Ach.
Udawałam, że znamy się ze szkoły.
I że pracowałyśmy
w tej samej firmie.
Musiała zaakceptować moje zaproszenie.
- To ona? - Tak sądzę.
Co mam robić?
Kiedy już tu jest, nie wiem...
Pani Mi-yun Jung, zgadza się?
Tak, a o co chodzi?
Chciałbym zadać parę pytań o Hyun-soo Kima
oraz o Collin Company.
Kim pan jest?
- Policjantem? - Jestem zwykłym obywatelem.
To moja przyjaciółka.
Dzień dobry.
Zajmiemy tylko chwilę.
Nie mam o nim nic do powiedzenia i nic nie wiem o firmie.
Pani były mąż przejął Moojin Tech prawie za darmo.
Jestem związany z tą firmą.
Wiem też, że Collin Company, którą zarządza Hyun-soo Kim,
jest tak naprawdę funduszem rezerwowym Tae-joon Janga.
Każda pomoc się przyda.
Cokolwiek pani wie o firmie...
Mówiłam, że nic nie wiem.
Przepraszam.
Może pani przepraszać, ile pani chce.
Ja nic nie wiem.
Okłamałam panią,
że chodziłyśmy razem do szkoły
i że pracowałyśmy w tej samej firmie,
żeby dodała mnie pani do znajomych.
Przykro mi,
ale jesteśmy aż tak zdesperowani.
Proszę się odsunąć.
Wielu ludzi przez to cierpi.
I nawet nie wiedzą dlaczego.
Jeśli nam pani pomoże, zadbamy o to,
żeby to się nie powtórzyło.
Przykro mi, ale nie znoszę, kiedy ktoś mi się naprzykrza.
Nic do niej nie dociera.
To naturalne, że nie chce nas słuchać,
w końcu to nie jej problem.
O co chodzi?
Twierdzą, że znaleźli poszlaki
prania pieniędzy w transakcjach międzynarodowych.
Dlaczego chcecie nas przesłuchiwać?
Dokumenty pokażą, czy zarzuty są słuszne.
Dokumenty też oczywiście sprawdzimy.
Pan zajmuje się transportem, prawda?
- Dokładnie. - Pójdzie pan z nami.
Tak.
Wiesz, czego szukają.
Nie sprawiaj niepotrzebnych problemów.
- Proszę pani. - Spokojnie.
Proszę zadzwonić po prawnika.
Tak jest.
PROKURATOR
Szesnastego kwietnia tego roku
sprzedali państwo obrazy Galerii Horizon w Sydney, prawda?
- Chyba tak. - Ile sztuk?
Musiałbym sprawdzić w dokumentach.
Proszę bardzo.
Proszę spojrzeć. Tamta liczba i tutaj cena.
Wszystko się zgadza,
włącznie z cłem.
Widzi pan napis „specjalna cena"?
To znaczy,
że kupiec...
Proszę się wyprostować.
Gdzie pan patrzy?
Dookoła.
Zrobiłam tacie awanturę!
Powiedziałam, że jesteś moją jedyną prawdziwą przyjaciółką
i to świństwo, że tak was wyrzucił.
Wiesz, co on na to?
Powiedział, że pójdzie z tym do dziadka! Naprawdę?
Nie ma sprawy. Dziękuję!
Już dość mi pomogłaś!
No, tak bywa w życiu.
Trzeba to odreagować!
Dobra, odreagujmy!
Co ty robisz?
Co ty robisz? Łap go!
- Szybko! - Gdzie?
- Dziękuję. - Dobrej nocy.
- Dziękuję. - Wygląda pysznie.
Kojarzysz taką sytuację,
że w szkole nauczyciel ci się podobał,
więc dużo się uczyłaś na jego przedmiot?
Nie rozumiem.
Nigdy tak nie miałaś?
Wystarczy mu o tym powiedzieć. Po co się uczyć?
Żeby zrobić dobre wrażenie.
A co to ma wspólnego z nauką?
Co, nauczyciel nie lubiłby cię, gdybyś nie miała dobrych ocen?
Nieważne.
Nie wiem, co poszło nie tak,
ale nie przejmuj się za bardzo.
Mówiłaś, że lubisz i szanujesz swoją szefową.
To wystarczy.
Jest ci ciężko, bo ciągle próbujesz dobrze wypaść.
Boże.
No co?
Zaczekaj.
Co z nią jest nie tak?
Ciągle tak robi.
- Co to jest? - Nic wielkiego,
ale chciałam ci tak podziękować.
To prezent.
Se-jin.
Daj mi takie, które naprawdę zrobił rzemieślnik z Kioto.
- Nie ma mowy. - Czekaj.
Do tego czasu takie mi wystarczy.
- Smaczne? - Bardzo.
- Nigdy tego nie jadłaś, co? - Jasne, że jadłam.
Patrz, ile zjadłaś.
Nie mów nikomu.
Znowu się spotykamy.
Dopiła pani herbatę?
Proszę pani.
A zastanawiałem się, kto to.
Co jest grane?
Co tu robisz?
Dokąd pani idzie?
Ona nie ma nic wspólnego z moją firmą.
Zobaczymy.
Zapytam dyrektora.
Tak.
Podam jej telefon.
Halo?
Jak się pani podoba dom?
Jest czysty.
Wypuścimy panią, kiedy odda pani pieniądze Fundacji.
Odpocznę sobie, skoro już tu jestem.
Tydzień?
Miesiąc?
Pani wybór.
Może pani wychodzić do ogrodu, ale nie dalej.
Mamy wielu ludzi.
Co się stało z Takiem i innymi?
Jadłaś już?
Ja nie, jestem głodna.
Proszę pani.
Jeśli są w prokuraturze, nikt nie wie,
że została pani uwięziona.
Co jeśli coś pani zrobią?
Traktuj to jak wakacje.
Pytanie, kto kogo przetrzyma.
Niech pani da im, czego chcą.
Chodzi o pieniądze Fundacji, tak?
Albo niech pani wymyśli, jak nas stąd wydostać.
Bądź cicho. Jak masz narzekać, to idź się przespać.
Ale...
Abonent czasowo niedostępny.
Zostaw wiadomość po sygnale.
Chyba nie topisz problemów w kieliszku, co?
Jutro jeszcze raz pojedziemy do Mi-yun Jung.
Podda się, jeśli będziemy wytrwali.
Oddzwoń, kiedy to odsłuchasz.
Proszę pani.
Nie pieniądze straciłaś na ulicy.
Tylko głowę.
Pozbieraj wszystkie monety.
Proszę pani.
Wszystko w porządku?
Boże.
Ale pani blada.
Może to niestrawność.
Co ty robisz?
Lekarstwa nie działają.
Najlepszym lekarstwem na niestrawność jest ukłucie w palec.
Proszę się nie ruszać.
Może mi pani zaufać.
Robiłam tak, kiedy ciocia dostawała niestrawności.
Widzi pani? Krew jest praktycznie czarna.
Proszę to wypić.
Już mi lepiej.
Dobra jesteś.
Śnił się pani
jakiś koszmar?
Tylko moje dzieciństwo.
Kiedy miałam sześć lat,
a ojciec był bardzo surowy.
Słyszałam, że jest chory.
Ostatnio miała pani mnóstwo stresu
i stąd pojawił się ten sen.
W mojej rodzinie słabość była grzechem.
Układy były w porządku. Ale nie kompromis.
Przeciwnik musi się poddać, a ty nigdy nie możesz uklęknąć.
Dlatego ciągle pani walczy?
Przegrywanie wchodzi w nawyk.
Kiedy raz zrobisz krok w tył, zaraz stracisz wszystko.
To prawda, jeśli wszystko traktować jako wygraną albo porażkę.
Są rzeczy,
o które trzeba walczyć,
ale więcej jest takich, które można dzielić.
Nadal jestem bezsilna.
Co dzień to sobie wypominam.
Ale pomogę pani
pozbyć się gniewu,
który panią przytłacza,
żeby więcej pani nie cierpiała.
Halo?
Pan Gun-woo Park? Tu dyrektor Jo z Galerii S.
- Tak? - Czy od wczoraj
rozmawiał pan z panią Seo
albo z Se-jin?
Wciąż nie ma od nich wieści?
Właśnie wróciliśmy z całonocnego przesłuchania w prokuraturze.
Przejrzeliśmy wczorajsze nagrania z kamer.
Ci goście, którzy byli w studiu,
zabrali panią Seo i Se-jin.
Może spytamy pana Janga?
Nie.
Nie powiedziałby nam prawdy.
Na pewno nie powie, gdzie są.
Więc co, mamy siedzieć z założonymi rękami?
Powinniśmy spuścić im taki łomot, że zaczną mówić!
Tak...
- Halo? - Możemy wyśledzić
ich numery rejestracyjne?
Albo...
Czy coś się stało
pani Seo i Se-jin?
Prezes...
Nasi ludzie obserwowali rozwój sytuacji.
Miało to miejsce
o 6.00 rano.
Rozumiem.
Dziś rano
zmarł prezes Bong-soo Seo.
Bong-soo?
Tak.
Na razie
wypuszczę panią Seo.
Możemy porozmawiać o pieniądzach Fundacji po pogrzebie...
Dlaczego?
Słucham?
Jeśli chce pojechać na pogrzeb ojca,
szybciej podejmie decyzję.
Nie sądzi pan?
Kiedy pani wstała?
Przed chwilą.
Lepiej się pani czuje?
Osiemnaście miliardów wonów.
Tyle zostało ze wstępnych darowizn po przekazaniu pieniędzy wdowie.
Czy powinnam im to oddać i opuścić to miejsce?
Proszę pani.
Przez kilka dni może się pani podobać,
ale w końcu będzie pani miała dość.
Jak na razie nie jest źle.
To pieniądze pana Janga.
Ja je zebrałam.
Jeśli będzie pani błagała o wybaczenie, pan Jang okaże litość.
Proszę przekazać, że rozważę to, jeśli to on poprosi o wybaczenie.
Dziś rano...
zmarł prezes Bong-soo Seo.
Proszę oddać pieniądze Fundacji i lecieć do Japonii.
Jako jedynaczka powinna pani przygotować pogrzeb.
Co pan...
powiedział?
Co pan powiedział?
Choroba prezesa nasiliła się.
Pan Jang przekazuje kondolencje.
A więc
po śmierci mojego ojca
wypuścicie mnie tylko pod warunkiem, że oddam pieniądze?
Już przygotowuję samochód.
Nie ma szans.
Nie znał pan za dobrze mojego ojca.
Gdybym z powodu jego pogrzebu oddała tyle pieniędzy,
wróciłby zza grobu,
żeby mnie zwymyślać.
Proszę pani.
Ja mam pieniądze.
Jeśli pan Jang ich chce, będzie musiał paść na kolana.
Nic się nie zmieniło.
To wszystko.
Nie jestem tu dlatego, że panu ufam.
Nie miałem wyboru, pan Jo kazał mi pojechać.
Ale czy w ten sposób
naprawdę możemy się dowiedzieć,
gdzie przetrzymują panią Seo?
Jestem tego pewien, musimy tylko się przyłożyć.
Niech pan przestanie gadać.
Słucham?
Yi-kyung.
Nie jedź do Korei.
Czy to z powodu
Moo-il Parka i Tae-joon Janga?
Po 30 latach zdradzili cię przyjaciele.
Rozumiem, jak się czujesz.
Nie masz pojęcia.
To gnidy niewarte nawet zemsty.
Nie mówiłam, że będę się mściła.
Jeszcze się zastanawiam.
Okrutna zemsta
czy przydatne narzędzie.
Co bardziej pomoże mi w tworzeniu własnego imperium?
Se-jin.
Tak?
Ja muszę...
się stąd wydostać.
Panie Gun-woo Park.
Żartuje pan? Jestem zajętym człowiekiem.
Nie żartuję.
Koniecznie chcę wydostać ojca z więzienia.
Legalnie się nie da, więc zrobię to poza prawem.
Ile to będzie kosztowało?
Jaka jest pana cena?
Ta rozmowa nigdy się nie odbyła.
Dobrze pan negocjuje.
Jest pewna galeria handlowa na obrzeżach Los Angeles.
To byłby piękny prezent dla żony.
Nie zdradzę pana Janga
dla pieniędzy.
Kto każe go zdradzać?
Ja tylko proszę o pomoc w synowskim obowiązku.
Nie mogę panu pomóc.
Panie Nam.
Właśnie wyszedł.
Nie mógł go pan przytrzymać pięć minut dłużej?
Uda się?
PRZESYŁANIE PLIKÓW
Na styk.
POBIERANIE PLIKÓW
Odbieram pliki.
Odczytam dane GPS i prześlę je do ciebie.
Udało się?
Niezły pan jest.
To moja specjalność.
Czy wypuszczą panią,
jeśli obieca pani oddać pieniądze Fundacji?
Nie powiedziałam, że to zrobię.
Więc jak...
Nie dam panu Jangowi tego, czego chce.
Zakończę to czymś, czego nie chce.
Dzwoni pan Jang.
Słyszałem złe wieści.
Nie wiem, jak wyrazić mój żal.
Odszedł wielki człowiek.
Muszę pojechać do ojca.
Oczywiście.
To twój obowiązek jako córki.
Już się bałem, bo pan Nam mówił, że jego wizyta nic nie dała.
Cieszę się,
że zmieniłaś zdanie.
Nie mówię, że oddam pieniądze Fundacji.
Słucham?
Tuż przed moim wyjazdem do Korei
ojciec dał mi notatnik.
Raczej nie planował, że użyję go, aby być na jego pogrzebie,
ale chyba przy jego pomocy stąd wyjdę.
Jaki...
Jaki notatnik?
Muszę zabrać wiele rzeczy. Najpierw powiedz mi, co to jest.
Jedynym stałym elementem życia przedsiębiorcy są jego zapiski.
Kiedy przygotowywali się do igrzysk olimpijskich,
zapisywałem wszystko, co widziałem, co słyszałem i czego się dowiedziałem.
Pewnego dnia,
kiedy za wszelką cenę będziesz musiała...
przyłożyć Tae-joonowi nóż do gardła...
pomoże ci ten notatnik.
No nie wiem.
Zmarły zostawił po sobie takie zapiski?
Trudno w to uwierzyć.
To nie sprawa na telefon. Do widzenia.
Robi się późno, proszę pana.
Proszę pana?
Natychmiast...
ją tutaj sprowadź.
Proszę pani.
Kiedy rozważała pani, czy nie oddać pieniędzy, żeby wyjść,
nie żartowała pani, prawda?
Chciała pani z tym wszystkim zerwać.
Prawda?
Nie.
To nie koniec.
Ja jeszcze...
nawet nie zaczęłam.
Zbieranie plonów z pola uprawianego przez kogoś innego
to zwykła kradzież.
Będzie się czuła oszukana i rozgoryczona.
Wrócę.
Nie zrezygnuję tak łatwo ze swoich zamiarów.
Za wszelką cenę odzyskam dla pana pieniądze Fundacji TJ.
Muszę ocalić firmę.
Dokończę dzieło twojego życia.
Musi pan podjąć decyzję.
Pan Jang czy ja?
Jeśli wyrządzisz szkodę mojej firmie,
nie wybaczę ci.
Niech pani zakończy tę walkę na dobre.
Pracuj dalej.
Być może kiedyś będę potrzebowała twojej pomocy.
Napisy: Juliusz Braun